Od 29 sierpnia do 12 września na placu przed kościołem św. Józefa będzie prezentowana wystawa „Ukradzione dzieciństwo”. Ekspozycja ukazuje życie dzieci od okresu międzywojennego do zakończenia II wojny światowej. Brutalnie przerwane przez wojnę i okupację dzieciństwo pozostawiło w ich życiu ogromną traumę. Wystawa opowiada o wyborach między byciem ofiarą, biernym obserwatorem a obrońcą. Zostanie pokazana w ramach obchodów 80. rocznicy wybuchu drugiej wojny światowej.

   Dzieciństwo to zwykle najpiękniejszy okres w życiu człowieka, pełen nadziei, ufności, beztroskiej zabawy i miłości. Wówczas buduje się własną tożsamość, odkrywa piękno i różnorodność otaczającego świata, definiuje i ugruntowuje postawy moralne na całe życie, uczy się altruizmu. Świat tych doznań obecny był w życiu młodego pokolenia - urodzonego i wychowanego raz pierwszy od 123 lat w wolnej, niepodległej Polsce. W 1939 r. wybuch wojny sprawił, że świat ten przestał istnieć - zastąpiły go groza, bezprzykładne okrucieństwo, codzienne świadectwo śmierci. Czy młody człowiek w tym obcym sobie świecie miał jeszcze jakiś wybór? Czy był tylko bezwolnym świadkiem wszechotaczającego mordu? Czy stać go było na demonstrację postaw heroicznych - ocalenie resztek humanizmu i własnego dzieciństwa? O wyborach między byciem ofiarą, biernym obserwatorem a obrońcą opowiada właśnie prezentowana wystawa. Historia „ukradzionego” polskim dzieciom dzieciństwa nie kończy się w 1945 r. - ocalałe z pożogi wojennej okaleczone fizycznie i psychicznie zarażały one swoimi przepełnionymi grozą wspomnieniami kolejne pokolenia Polaków, przenosząc wojenną traumę do czasów współczesnych.

   Ekspozycja została przygotowana przez Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Warszawie. Podzielona jest na siedem części, które obrazują dzieci w różnych rolach życiowych: I Dzieci - życie przedwojennych dzieci, w tym mniejszości, II Obrońcy; III Oszukani?, IV Ofiary, V Obserwatorzy, VI Okaleczeni, VII Emigranci